مهدی جان

داشتم فکر می کردم به اینکه اگر آدمی به انقطاع از عالم ماده برسید چگونه می شودچه اموری در چشمش رنگ میبازد و چه اموری جلوی گری می کنداصلا به اینکه مزارش در کجا خواهد بود و کسی به او سر خواهد زد فکر می کند یا نهاصلا برایش نگاه دیگران مهم است یا خیراسباب و امکان زندگی مرفه اساسا در دغدغه هایش خواهد بود یانه؟!دلتنگی برای آدم های پیرامون چه؟!روح در کالبد جسم به تعلقات بند شدهو تا اراده سفر نکند از این بندها رها نخواهد شدعشق هم احتمالا با آدمی همین کار را خواهد کرد با روحروح را تهی از تعلق می کندهمه ی مهدی جان...

از یاران صمیمی امام کاظم علیه السلام بودشترانش را برای سفر حج به هارون کرایه داده بودامام وقتی شنید از او پرسید آیا دوست داری هارون به سلامت برگردد تا کرایه ات را بگیری؟عرض کرد بلی!بعد امام فرمود: کسی که دوست داشته باشد بقای ظالم را، از ظالمان خواهد بود و آنان جایگاهشان جهنم است!مانیز در زندگی شخصی خود شترانی داریم که بخاطرشان علاقه به بقای بعضی ظلم‌ها پیدا کرده‌ایمفی المثل وقتی طلا و ارز داریم علاقه پیدا میکنیم به بالارفتن قیمت هایا وقتی منصوب در مقامی می شویم و از خطای آنکه منصوبمان کرده آگاه مهدی جان...

سن که از چهل عبور می کندلشگر موهای سپید یکی بعد از دیگری موهای سیاه را که به خاک سیاه می نشاندپوست که لطافت جوانی را از دست می دهدموهای فرق سر که یکی بود و یکی نبود می شودوقتی روبری آینه بایستیجناب عزرائیل پشت گوشت نفس می زند و آهنگ الرحیل می خواندو تو بعد از چهل هر روز منتظر حادثه ایحادثه هایی که آنقدر زیاد می شوند که هیجان وجودت را سر می کنندباورش شاید سحت باید اما باید قبول کنی کهبهار و تابستان گذشته و زمستان در پیش استاز اینجا تا روز سفر دو راه بیشتر وجود نداردیا باید برای عدم نفس بزنی یا بر مهدی جان...